من سام نیستم ؛ نقد و بررسی فیلم حوض نقاشی

Rating: 2.1. From 4 votes.
Please wait...

 حوض نقاشی فیلم جالبی است. چرا که درگیری دو نفر را درونت احساس می کنی. یکی با چشمانی خیس از ارزش های انسانی می گوید و دیگری با چهره ای گرفته از سوء استفاده از احساسات می گوید. و گفتگوی این دو آغاز می شود:

– چرا باید گریه کنم؟ از ابتدا  به یاد فیلم من سام هستم افتادم. در آن فیلم دختر یک عقب مانده ذهنی با رسیدن به سن نوجوانی از پدرش فاصله می گیرد. املا و روخوانی کلمات مشکل را متوجه می شود. اتفاقی ساده که پدرش از انجام آن عاجز است چرا که ذهن پدر معادل کودکی هفت ساله است. دخترک که نمی خواهد پدرش را بیازارد خود را عامدانه عقب نگه می دارد. مدرسه متوجه می شود و قانوناً حزانت را از پدر می گیرد. پدر تلاش می کند که دخترش را پس بگیرد. حوض نقاشی هم همین موضوع را دارد.

– بله، دو فیلم شباهت دارند اما تفاوتهایی هم این بین هست. اصلی ترین تفاوت، تلاش پسر برای فرار است. نخواستن پدر و مادر به جای خواستن آنها.

– مساله شباهت های داستانی نیست، بلکه شباهت روش هاست. در بیشتر طول فیلم سام و حوض نقاشی ، با هیچ شخصیتی هم ذات پنداری صورت نمی گیرد.

– پس این همه اشک از کجاست؟

– دروواقع ترحم برانگیزی است که مارا تحریک می کند. چرا باید گریه کنم؟! چون دلم به حال این ناتوانی می سوزد. آیا این روش خوبی برای همراهی بیننده است؟ با کدام شخصیت ها همراه می شویم بجز زن وشوهر معلول؟ آیا این همراهی با این دو نفر چیزی بیشتر از دلسوزی است؟

...  اما نه در حد انتظار ؛ بررسی و تحلیل شیار 143 ساخته نرگس آبیار

شهاب حسینی در حوض نقاشی

– به هر حال تحریک کننده است و موجب برقراری ارتباط و همراهی بیننده.

– اما ارتباط قدرت مندی نیست و تاثیری کوتاه دارد. در حالی که ریشه ارتباط جدی مخاطب را باید در داستان یافت. داستان حوض نقاشی گره خوبی ندارد. مشکل دیر پیدا می شود و مناسب تبیین نمی شود. نتیجه اینکه مساله فیلم خیلی واضح نیست. مساله فیلم چیست؟

– پسر بچه از والدینش راضی نیست و فرار می کند. او احساس می کند از والدین اش جلو تر است. و بیشتر می فهمد. آیا این موضوع بی ارزش است؟ آیا موضوع کاربردی نیست؟

– البته که مهم است و تا حدودی قابل تاویل. اما برداشتی که از فیلم می شود اصلا مساله تفاوت نسل نیست. بلکه تنها مشکل یک زوج معلول است.

– خیلی از نوجوانان دچار این تصور می شوند که از پدر و مادرشان بیشتر می فهمند یا شرایط پدر و مادر را دوست ندارند. این موضوع بسیار ارزشمندی است.

– اما با انتخاب زوج معلول همه این برداشت ها تحت تاثیر شرایط خاص این زوج قرار گرفته و عملا احتمال این نتیجه گیری ضعیف شده است. از طرف دیگر فیلم برای بزرگسالان نیست؟

– نوجوان ها هم خیلی بچه نیستند . متوجه می شوند.

– اما شخصیت بچه فیلم خیلی کم سن و سال است.  نوجوان درکش می کند؟ به حساب بچگی اش نمی گذارد؟ از طرف دیگر فیلم در ارتباط با بزرگسالان و مسائل ازدواج و همسر داری نیست؟ بالاخره مخاطب فیلم کیست؟

– فیلم خوبی است دیگر. به روند قصه و جزییات دقت کن. پیشرفت مرد و زن در مواجهه با مشکلات، توجه به مسایل اقتصادی، به جزییات فیلم نامه دقت کن، زن از خیابان رد می شود، پیتزا می پزد ، از نردبان بالا می رود. مرد  برای خودش کار می سازد. امید پیدا می کند.خانواده اش را حفظ می کند.  پسر اهمیت پدر و مادرش را می فهمد و دوستشان می دارد. خانواده معلم هم با هم صمیمی تر می شوند.

...  ناخنک شیرین ؛ نقد فیلم شور شیرین

– ولی داستان هیچ گره ی درست و درمانی ندارد.  اتفاقات و ریزه کاری ها رخ می دهند. جزییات هست اما رویکرد جدی و جریان اصلی واضح نیست یا خیلی ضعیفه. شخصیت های عقب مونده بین فهمیدگی و نفهمیدگی دست و پا میزنند. انگار که همان آدم سالم کند تر حرف بزند.

شها حسینی در حوض نقاشی

– بازی ها را دیدی؟!

– بازیگریشان خوب بود؟!

– بد بود؟!

– واقعا چرا این دو شخصیت را معلول انتخاب کرده بودند. وقتی کارهایی می کنند که “خیلی” عاقلانه است.هم این همه فشار به بازیگر و داستان آورده اند و هم تفاوت نسل و اهمیت خانواده و … را پوشانده اند. اگر معلول نبودند چه می شد؟

– خب گریه نمی کردیم!

– چرا گریه کنم؟

….

واین گفتگو ادامه دارد!! البته نکته فرعی هم ذهن ما را رها نکرد. چرا “حوض نقاشی”؟

کتلت در حوض نقاشی

– بهتر بود نام فیلم را می گذاشتند کتلت!!

– نه خیر، من اشک ها و لبخندها را پیشنهاد می کنم.

– سعادت آباد چطوره ؟

– من سام نیستم!

….

Rating: 2.1. From 4 votes.
Please wait...
به اشتراک بگذارید!

همچنین ممکن است بپسندید ...

Leave a Reply

2 Comments on "من سام نیستم ؛ نقد و بررسی فیلم حوض نقاشی"

Notify of
avatar
Sort by:   newest | oldest | most voted
زهرا
Guest
اتفاقا به نظرم این فیلم از یک سناریوی خوب ومعقول بر خوردار بود.درسته که داستان دیر شروع شد.شاید یه کم هندی بود.وووووو اما قشنگ ومحکم بود.این رو نمی گم چونکه اشک مخاطب رو در آورد چون این کارو خیلی از سریال های هندی وژاپنی هم می کنند .اما درد معلولیت درد عمیقیه.به نظرم عواطف مادرانه ی یک زن عقب مانده ی ذهنی در رابطه با پسرش وساندویچ تکراری مدرسش وپیله ی پای شوهرش عمیق تر ووانسانی تر…حداقل رو این شخصیت مریم تاحدودی موفق کار شده با اون لاک صورتی…البته رضا هم شخصیت قابل تحسین وبا نمکی داره…اما اگر این نخ… Read more »
رییس
Admin

برخلاف شما تصور می کنم یکی از مشکلات اصلی فیلم شخصیت پردازی است. پرداختن به جزییات همیشه سودمند نیست و حتی ممکنه آسیب زننده همبشه.
متشکر ا ز نظرتون

wpDiscuz