طرح هایی از ناکجا ۲: پیاده راه میدان شهدا و میدان امام حسین؛ پیاده راه سازی کنار موتور فروشی!

Rating: 4.8. From 2 votes.
Please wait...

پیاده راه میدان شهدا به میدان امام حسین (علیه السلام) کلید خورد و شروع شد باز هم در سکوت. جالب آنجا که ابتدا (حدود دوماه پیش) هیچ تصویری از آینده این پروژه نیافتیم و پس ازسر و صداها و احضار شهردار به شورای شهر و این همه، دو تصویر در اینتر نت پیدا شد و دوعکس هم که در میدان زدند، آن هم چه تصاویری؟ تصاویری بسیار مبتدی و اولیه. اگر شهرداری این پروژه را با این چند تصویر ابتدایی فهمیده است و تایید کرده است که خوشا به احوال طراحانش و بدا به حال مردمی که زندگیشان با طرح هایی در این سطح درگیر است. اگر مستندات بیشتری ارائه شده است ، چرا شهرداری آنها را حداقل در فضای وب منتشر نمی کند تا مردم بدانند لا اقل چه آینده ای در انتظارشان است. البته از تمام آنچه ارائه شده است و بعضی سخنان مسئولین احتمال بسیار قوی داده می شود که هنوز طرح خاصی قطعی نیست!!! به بیان بهتر هنوز خود شهرداری هم نظر قاطعانه ای ندارد.(پانوشت۱)

طرح ارائه شده برای میدان امام حسین -علیه السلام – ابتدایی بودن طرح فریاد میزند

ابهام ماجرا اینجاست که شهرداری تهران با پرتیراژترین روزنامه کشور و ٢۴ مجله خود هیچ سندی از طرح ها ارائه نمی کند (با اینکه این روند بهبودهای قابل توجهی یافته …) نهایتا یک عکس یا اگر خیلی مهم باشد چند عکس.(۲) ویژه نامه هایی هم در مورد معدود کارهای شاخص بیرون می آید که در انها فواید و ثمرات پروژه ذکر می شود و آن هم در باب اطلاع رسانی نه نقدپذیری. غافل از این که پروژه های معماری و شهرسازی کتاب یا فیلم نیستند که نهایتا با دو سه هزارنفر و …. روبرو شوند بلکه مخاطبینی میلیونی و از همه مهمترعمر ٣٠-۴٠ ساله دارند و شیوه زندگی را تغییر می دهند. دست آخرشهرداری با پول بیت المال پروژه مبهم (برای ما) را می سازد. حال اگر پروژه واقعا مورد نیاز باشد و به نحو احسن طراحی شده باشد که ازاقبال بلند مردم است ولی اگر اینگونه نباشد هم غمی نیست، چرا که نه تنها خزانه پری داریم بلکه شهرداری هم مستدام است، یا تصحیح می شود یا تسطیح می شود یا قوزی بالای قوز.(۳)

در این شرایط منتقدان و شهروندان در مقابل پروژه های انجام شده قرار می گیرند و تازه چشمشان به گنبد میدان انقلاب و پل صدر و موزه دفاع مقدس و باغ کتاب و … می افتد. البته این روند نتیجه بخش است و کسی از طرحی که نمی بیند انتقادی نمی کند. تنها در یک مورد مساله دشوار است: پروژه های بزرگی مانند پیاده راه شهدا تا میدان امام حسین(علیه السلام)

تصویر نصب شده در میدان

سروصدا ها بالاتر رفت، چرا که این پروژه در قلب تهران و در یک بافت تقریبا تاریخی و با درگیری جدی با زندگی مردم اتفاق افتاد و می افتد. البته شاید فعل اتفاق افتادن برای توصیف یک طرح یا تحقیق بی انصافی به نظر برسد. اما اگر اندکی با نگاه کارشناسانه دقیق شویم احتمالا لغت بدی نباشد! به هرحال شهردار را به شورا فراخواندند و او توجیهات طرح را ارائه کرد و یک جمله تامل برانگیز ایراد کرد که: این طرح پشتوانه یک دهه کار مطالعاتی را دارد(۴) نهایتا فعالیت ها ادامه یافت، اما چیزی از ابهامات پروژه کم نشد. ابهاماتی که سعی می گردد به تفصیل بررسی شود:

اولین سوال مردم وشورا احتمالا این سوال است: چرا؟ چه فایده ای دارد؟

پیاده سازی ایده ی جدیدی نیست و باز هم تقلیدی از تجربیات دیگران است. البته تقلید از روش های مناسب دلیلیست بر شعور، اما تکرار بدون فکر رفتار دیگران دلیلیست بر نا آگاهی. آیا واقعا پیاده سازی روش صحیحیست؟ آیا با پیاده ساختن یک مسیر از نفوذ ماشین کاسته می شود؟ بگذریم، غرض اینکه اگر شهرداری ادعا دارد با این پروژه به پیاده ارزش می دهد، احتمالا لطیفه می گوید چرا که پروژه های اتوبان سازی متعدد و هم اینک اتوبان امام علی ( علیه السلام) و اتوبان دوطبقه! صدر نقطه تعارض جدی با این ادعاست.(۵) صد البته که باید از این توجه کوچک هم استقبال نمود اما مساله این است که اینجا جای پیاده گرایی نیست. چرا؟ زیرا باید برای دخالت گسترده درسطح منطقه شهری دلایلی بیش از یک انگیزه داشت. دلایلی مثل:

۱- قابلیت های ارزشمند تاریخی (بافت ارزشمند)

بافت معماری و شهری اطراف به هیچ وجه ارزشمند نیست. زیرا نه تنها متعلق به دوره تقلیدی پهلوی است بلکه حتی ساختمان های به نسبت ارزشمندتر و با کیفیت تر همین دوره را هم ندارد.(۶) این در حالیست که بخش جنوبی ١٧شهریور از این دست بناها بیشتر دارد. به علاوه این قسمت از نظر تاریخی نیز چندان ارزشمند نیست. چرا که واقعه ١٧شهریور در میدان ژاله یا شهدا اتفاق افتاد اما همان طور که می بینید این طرح نه تنها میدان شهدا را پوشش نمی دهد بلکه بد تر از آن یک میدانچه با یک مسجد درست مقابل میدان شهدای اصلی ساخته است. یعنی اینکه به راحتی امکان بروز یک اشتباه تاریخی را فراهم می کند. شما باید فرزند خود را توجیه کنید که میدان شهدای اصلی همان جاییست که ماشین ها تردد می کنند و این میدان تر و تمیز و آرام یک میدان ساختگیست.. به همین راحتی با یک طرح نپخته نه تنها هیچ بزرگداشتی از یک تاریخ مهم انجام نمی شود بلکه به راحتی امکان ابهام و اشتباه را تقویت می کنیم!!(۷)

طرح ارائه شده برای میدان شهدا – میدانچه قلابی به خوبی مشخص است

این در حالی است که م شهدا یا خ ایران یا م بهارستان مکان های جدی دارای اهمیت تاریخی هستندکه در نزدیکی این پروژه واقع شده اند.

٢. قابلیت های فعلی یا ارزشهای موجود

به عنوان مثال خ سپهسالار دارای بدنه تجاری کفش فروشی فعالی بود که اصلا مشتری پیاده را تقاضا می کند.برخلاف بازار تهران که شامل نهادهای تولیدی در کنار عمده فروشی و معدود تک فروشی بود ولی با اتخاذ تدابیر اشتباه پیاده سازی هرچه بیشتر به سمت پاساژ شدن و تک فروشی پیش می رود که صد البته تبعات اقتصادی را به دنبال دارد. به عنوان مثال خ پشت شهرداری یا حتی بخش هایی از خ ولی عصر (عج الله تعالی فرجه الشریف) و بخشی از میدان شوش و مولوی این قابلیت های فعلی را دارند اما با این وجود باید به دقت بررسی شوند.(حذف کامل تردد انوموبیل بعضا تصمیم اشتباهی است) حال با همه تفاسیر شما را با یکی از جالبترین لطایف معماری و شهرسازی روبرو می کنیم: فکر می کنید شغل کسبه پیاده راه ١٧ شهریور چیست؟ کفش فروش؟ بلور فروش؟ فرش فروش؟ نه، موتور و ماشین فروش!!! متوجه طنز تلخ این اتفاق شدید؟

پیاده راه سازی در کنار موتورفروشی! به فرض محال ماشین هم خریدیم از کجا بیرون ببریم! خیلی ساده و واضح است که کسبه “باید” والزاما “باید” شغل خود را تغییر دهند یا منتقل شوند.(۸) این یک تغییر شغل ساده نیست. به این معناست که بخشی از یک بورس باید منتقل شود یا تغییر شغل دهند. همه موتور و ماشین فروش های این خیابان. هرچند احتمال جابجایی به بخش جنوبی خیابان می رود ولی از یک طرف سمت جنوبی تقریبا اشباع است و از طرف دیگر مغازه ها از قیمت افتاده اند و … ١٠سال پشتوانه مطالعاتی!! (۹)

تصویر نصب شده در میدان شهدا

٣- قابلیت های آینده

...  طرح هایی از نا کجا 1: میدان انقلاب ؛ مهم ترین میدان تهران در چه وضعیتی است؟

یک شهر مکان هایی دارد که اگرچه سابقه ی ارزشمند یا قابلیت های فعلی خاصی نداشته اند اما امکان ایجاد یک مرکز یا محور شهری را دارند. بعضا این مناطق را می توان با راهکارهایی مثل پیاده راه سازی سریع تر وارد این جریان نمود. به عنوان مثال محوطه برج آزادی یا برج میلاد. البته در شهری مثل تهران که هسته تاریخی دارد موارد اول و دوم تعدد بیشتری داشته و شاید اولویت بیشتری هم داشته باشند. به هرحال حجم مهمی از توجیهات شهرداری برای این پروژه در این قسمت است. اصلا عنوان پیاده راه را “پیاده راه آیینی ” گذارده اند. به این معنا که میدان امام حسین “علیه السلام” را که فقط اسمش مرتبط با محتواست را مسطح می کنیم و نخل می آوریم و چند نماد و یک مسجد و امتدادش را تا لب میدان شهدا (نه خود میدان) می کشیم و آنجا هم یک مسجد می سازیم. که چه؟ که دسته های عزاداری را ببرند در این مسیر (که نمی خواهیم بگوییم بین الحرمین!).و این یعنی آیینی. بد است یک سامانی به دسته ها می دهیم؟ بد است یک خیابان تهران عاشورایی باشد؟ بد است رونقی به محله داده می شود؟ بد است “خاطره سازی” می شود؟

باید پاسخ دهیم یکی از بزرگترین اشتباهات ما می تواند محدوده ساختن برای شعایر باشد. به این معنا که بد نیست یک خیابان عاشورایی باشد ،اما بسیار بد است فقط یک خیابان عاشورایی باشد! وقتی ما یک محدوده شهری را آیینی معرفی می کنیم یعنی تمام فعالیت های آیینی را سوق می دهیم به آنجا.( اگر بگویند اینجا هم ماندد سایر نقاط تهران است و کسی نگفته همه بایند بیایند اینجا سینه بزنند پس چرا نام آن را گذاشته اند آیینی؟ آیینی یعنی مانند سایر نقاط نیست و ایضا سایر نقاط هم مانند اینجا نیستند!! و اگر بگویند منظور ما این است که اینجا بیشتر سینه بزنند! با وجود این منطق ضعیف می پرسیم این کار با یک تبلیغات ساده و مداوم انجام می شود. کافیست صداوسیما دوسال محرم میدان توپخانه را تبلیغ کند و آنجامیعادگاه عاشورا می شود) و نه تنها ناخودآگاه دیگر نقاط را غیر آیینی جلوه می دهیم بلکه مذهبی بودن را هم محدود کرده ایم به بخش و گروه و محدوده. دوماَ شعایر دین یعنی بروز اجتماعی مذهبی در همه جا و نه فقط یک جای بزرگ. و آن هم محرم که بین المللی است و از ارامنه خ منوچهری تا فلکه صادقیه ، تهران را طاهران معنا می کند. این یعنی یک شهر آیینی. (۱۰) سوماَ این اشتباه نه تنها این عزاداری و دسته و دسته کشی ها را بزرگ جلوه نمی دهد که آن ها کوچک و قابل جمع در یک محدوده معرفی می کند!!! و چهارماَ در قدم بعدی آنها را فرمالیته و سفارشی می کند. زیبایی مراسم سینه زنی و شعایر و تظاهرات به خودجوش بودن آنها وعدم محصوریت در مکان خاصی است .

از شما می پرسم: میدان نقش جهان اصفهان یک میدان آیینی است؟ میدانی که در آن چوگان بازی می کرده اند و احتمالا شاه عباس سبیلش را تاب می داده و ما هم در آن جشنواره می گذاریم و دستفروشی می کنیم و از مقامات استقبال می کنیم و رای می دهیم و تازه مثل شاه عباس پزش را به توریست و مارکوپولو ها می دهیم و نماز جمعه و فطر هم می خوانیم و … این یعنی فضای شهری. چه بیسوادیم ما که می خواهیم برای یک فضای زنده شهری کاربری (عملکرد) و یا حتی رویکرد تعیین کنیم!!! مثل اینکه بگوییم نقش جهان فقط برای نماز جمعه است ولاغیر. و چه توهینی است به نماز. یا اینکه بگوییم محدوده فلان برای مذهبی هاو نماز آنجا و تظاهرات فلان جا. و چه ظلمی است در حق حسین(علیه السلام) و در حق تهران و در حق خودمان…. و چه زیباست و چه احساس فتحی است نماز در میدان انقلاب و تجریش و شهدای سابق و نماز جمعه در دانشگاه تهران.

نماز در میدان نقش جهان عجب لذتی دارد

اما ده سال پشتوانه مطالعاتی: این پروژه که در حد یک پایان نامه ارشد است اگر توسط یک گروه انجام شود نهایتا یک سال زمان می برد و می گوییم دو سال. ده سال پیش تا امروز این تهران و این میدان چه پوست ها که نیانداخته اند. و اگر این است محصول ده سال کارشناسی (که از کارشناسی طرح جامع تهران طولانی تر نباشد کوتاه تر نیست!!) وای به حال تهران و تهرانی.

گفته شد خاطره سازی و حال آنکه ملتی دنبال خاطره سازی می رود که خاطره نداشته باشد نه آنکه هرجایش خاطره های چند هزار ساله دارد. در همین تهران چه خاطره ها که خاک نمی خورند و خراب نمی شوند. همین پایین تر از میدان شهدا چه بنا ها که خراب نشد و نمی شود. و شهرداری می خواهد خاطره سازی کند!!! متاسفم برای تهرانم که شهرداریش آلزایمر دارد و دارایی هایش را با آب نبات چوبی عوض می کند و میدان نقش جهان را فراموش کرده و می خواهد “پلازا” بسازد(۱۱). همین خ ایران همین بازار همین بازارچه ادیب همین خ خراسان همین امامزاده یحیی همین امیرکبیر همین پامنار همین توپخانه همین فردوسی همین عودلاجان و همین چه بناهای باارزشی که یکی پس از دیگری خراب می شوند و جایش قوطی و پاساژ. این خاطره ایست که از شهرداری می ماند.

این است نتیجه تراکم ها؟ شهرداری خاطره سازی می کند

این است نتیجه تراکم ها؟ شهرداری خاطره سازی می کند

ساختمانی هفت طبقه درمیدان شهدا که ساختمان های اطراف دو طبقه اند

ساختمانی هفت طبقه درمیدان شهدا که ساختمان های اطراف دو طبقه اند!

ساختمانی به نسبت ارزشمند مقابل شهرداری منطقه ۱۲ در میدان شهدا که تخریب می شود!

ساختمانی به نسبت ارزشمند مقابل شهرداری منطقه ۱۲ در میدان شهدا که تخریب می شود!

مدرسه یزدگرد در محدوده خراسان که آخرین نفس ها را می کشد

مدرسه یزدگرد در محدوده خراسان که آخرین نفس ها را می کشد

نمونه ای از خانه هایی که در این منطقه اند و احتمالا نخواهند بود

نمونه ای از خانه هایی که در این منطقه اند و احتمالا نخواهند بود

نمونه ای از خانه هایی که در این منطقه اند و احتمالا نخواهند بود

این است تصویر واقعی و ترسناک از آینده محله های ما. کوچه ای در کنار خ ۱۷ شهریور با مجوزهای همین شهرداری.
شب های امن، جایی برای بازی کودکان، نور کافی برای همه طبقات را ان شاءالله از خارج می آوریم !!

این است تصویر واقعی و ترسناک از آینده محله های ما. کوچه ای در کنار خ ۱۷ شهریور با مجوزهای همین شهرداری.
شب های امن، جرات باز کردن پنجره، جایی برای بازی کودکان و نور کافی برای همه طبقات را ان شاءالله از خارج می آوریم !!

...  واقعيت درون قاب نيست ؛ سه شباهت اینستاگرام با زندگی ما

پانوشت ها:

۱- به این جملات دقت بفرمایید:” طرح یک شمسه در وسط میدان و دیوارهای شکسته در حاشیه میدان به عنوان یک طرح پیشنهادی در حال حاضر مورد توجه قرار دارد، اما همچنان این طرح در حال تکامل است.” و ” طرح حاضر با توجه به فرآیند کل این پروژه که به صورت طرح اجرا در دست کار است، به تدریج تکامل یافته و صورت نهایی آن ممکن است متغیر باشد. در حال حاضر این طرح برای میدان شهدا پیشنهاد شده است.” و”همچنین احداث آبنما در میدان نیز طرح دیگری است که به دلیل قرار داشتن شفت مترو در این مکان، هنوز تصمیم گیری قطعی در مورد آن نشده و در حال مطالعه است.“و “تغییر معماری اطراف میدان یکی از تصمیماتی است که به اجرا درخواهد آمد اما تا نهایی شدن این تصمیم، جداره‌هایی فلزی منقوش در حاشیه میدان قرار خواهد گرفت تا اغتشاش بصری موجود را محصور کند.” و همزمانی فعالیت ها: ” در این پروژه طرح و اجرا را توأمان دیدیم. یعنی معمار شهری در کنار شهرساز، طراح شهری و مجسمه‌ساز توأمان کار می‌کنند که کار بسیار سختی است. ما به دنبال یک هماهنگی میان تمام این اجزا هستیم و احساس می‌کنیم در این پروژه یک سمفونی ملی و انقلابی نواخته می‌شود که گروه‌های مختلف باید کنار هم باشند.

۲-در نوشته های قبلی از فضای کاری ابهام آلود شهرداری صحبت کردیم. چرا که برای مایِ مخاطب یا منتقد یا شهروند یا معمار و شهرساز مشخص نیست این طرح های عجیب و غریب عمرانی از کجا می آیند و طبق چه ملاک هایی به چه کسانی سفارش داده می شوند.(یا چه افرادی این طرحها را پیشنهاد می دهند!) و چه کسی با چه معیارهایی تایید می کند. این ابهام یک توطئه نیست بلکه یک ایراد است . ایرادی که اگر مرتفع شود نه تنها به نفع شهر و مردم است بلکه به سود شهرداری و شهرداران است.

۳-“او با اشاره به اینکه فعالیت‌های پیاده‌راه‌سازی در میدان امام حسین در حال انجام است، گفت: طرح‌های پیاده‌راه‌سازی در چهار میدان تجریش، انقلاب، امام خمینی و نبوت در مرحله مطالعه و بررسی‌های اولیه است. دیوسالار بودجه پیش‌بینی شده در مورد پیاده‌راه‌سازی در این میادین را یک میلیارد تومان پیش‌بینی کرد و گفت: عملیات اجرایی پیاده‌راه‌سازی این چهار طرح از آبان و آذر‌ماه سال ۹۱آغاز خواهد شد.

۴-“شهردار تهران با حضور در شورای شهر در خصوص پیاده راه سازی ۱۷ شهریور توضیحاتی داد و گفت: این طرح پشتوانه یک دهه کار مطالعاتی را دارد آنچه در اجرای این طرح اهمیت دارد حل ترافیک موجود است که در صدد رفع آن هستیم.“و ” علیرضا دبیر عضو هیئت رئیسه شورای اسلامی شهر تهران نیز اظهار داشت: این خیابان یکی از خیابان‌های تاریخی پایتخت به شمار می‌آید و مدت‌ها کار کارشناسی روی این طرح‌ها صورت گرفته است.

۵-به این سخنان تامل برانگیز معاون فنی و طرح‌های شهری این سازمان دقت بفرمایید: “… شهرداری به جای اقدامات شتاب زده، کمیت‌گرا و لجام گسیخته که فقط به نیازهای آنی شهر و شهروندان پاسخ می‌داد، شهری بسازد تا انسان پیاده در آن تعریف شده و بتواند برای لذت بردن از فضای شهری زمان و مکان داشته باشد.” و “علیرضا دبیر عضو هیات رئیسه شورای شهر تهران نیز پیشنهاد داد: برای روان‌تر شدن ترافیک خیابان ۱۷ شهریور، اجرای اتوبان امام علی حد فاصل خیابان دماوند تا پیروزی هر چه سریع‌تر انجام شود تا قسمتی از بار ترافیکی به آنجا منتقل شود وهمچنین شهرداری در اطلاع رسانی و نصب بنر جهت مسیر یابی شهروندان اقدامات بیشتری انجام دهد.” مهدی چمران نیز به این نکته اشاره می کند البته باید متذکر بود که به هیچ وجه نباید این پروژه را به مسائل ترافیکی تقلیل داد:” در مورد ساماندهی دو میدان امام حسین (ع) و شهدا، بحثی وجود ندارد و تازه گله‌مند از شهرداران قبلی هستیم که چرا برای ساماندهی این میادین کاری نکرده بودند ولی این دلیل نمی‌شود که بین این میادین، تبدیل به پیاده راه شود چرا که در این مسیر مردم تردد می‌کردند و این درست نیست که به اجبار مسیر تردد مردم را به جاهایی دیگر منتقل کنیم که این مسیرهای جایگزین بار ترافیکی زیادی داشته‌اند، که با این اقدام ترافیک دوچندان شده است.

۶-معاون شهرداری هم تلویحا این مطلب را ذکر می کند:”در این مکان امکانات زندگی پیاده مانند مراکز خرید، سینما و مکان‌های مذهبی وجود داشت اما در حد ایده‌آل وجود نداشت؛ به همین دلیل از لحاظ پرداخت معماری کار سازمان زیباسازی دشوار است.” و چمران هم آگاهانه می گوید:” در تهران قدیم این مکان خندق بوده و ما در کودکی از این خندق ها بالاو پایین می رفتیم و جزئی از شهر تهران نبوده است. شورا این طرح را منطقی ندانسته اما شهرداری دارد بالاجبار این کار را انجام می دهد.

۷-نمادسازی برای یک نماد!!!:”همچنین در میدان شهدا یک مسجد و حسینیه که در کنار هم قرار دارند ادغام شده و مسجد «خَیِر» در معماری جدید به عنوان نماد مذهبی میدان شهدا جلوه می‌کند. تأسیسات اداره برق میدان شهدا نیز که نخستین تأسیسات اداره برق شهر تهران محسوب می‌شوند، تبدیل به موزه برق شده و حدفاصل بین میدان امام حسین (ع) تا شهدا تبدیل به مسیر عابر پیاده می‌شود.

۸-این الزام را هر کسی متوجه می شود:”شوشتری در ادامه به مغازه‌های موجود در مسیر خیابان ۱۷ شهریور اشاره کرد و گفت: ۳۸۹ باب مغازه در این خیابان قرار دارد که ۳۸ باب آن کار فروش خودرو، ۱۲ باب فروش موتورسیکلت و ۸ باب آن خدمات جانبی اتومبیل را انجام می‌دهند و بقیه مغازه‌ها نیز در زمینه‌های دیگری فعالیت می‌کنند. زمینه فعالیت این مغازه‌ها نیز برای هماهنگی با فضای پیاده راه، که قرار است به مکانی فرهنگی تبدیل شود، تغییر خواهد کرد.

۹- دقت بفرمایید به آشفتگی مستتر در این جملات که از هر چیزی که دستمان برسد ایجاد میکنیم و به این بیان دیگر این خیابان قابلیت های فعلی خاصی ندارد: “در این مسیر امکانات مختلفی چون آب‌نما، مجسمه و حجم‌های آیینی، تکیه‌ای برای تعزیه با عنوان تکیه «شهدا»، مبلمان شهری و امکانات یک خیابان مدرن مثل فرهنگسرا، پردیس سینمایی، موزه، گالری و کتابخانه در نظر گرفته می‌شود

۱۰-“رئیس شورای شهر تهران با تاکید بر اینکه نمی توان برای هیاتهای مذهبی تعیین کرد کجا سینه بزنند و چه رسوماتی را رعایت کنند گفت: پیاده راه میدان امام حسین(ع) تا میدان شهدا هیچگاه محل تجمع هیات های مذهبی نبوده و آنها هرگز مقابل کارخانه مشروب فروشی سابق سینه نخواهند زد.
مهدی چمران در جلسه دیروز شورای شهر تهران با اشاره به طرح پیاده راه سازی میدان امام حسین(ع) تا میدان شهدا گفت: مدیریت شهری می خواهد این طرح را به بهانه مراسم های آئینی و مذهبی اجرایی کند اما ما نمی توانیم به دسته های سینه زنی خود بگوییم کجا سینه بزنند یا کجا سینه نزنند. آنها سنت های سال های گذشته خود را اجرا می کنند.
وی ادامه داد: پیش از این درگذشته های دور در این محل کارخانه مشروب سازی بوده، شایسته نیست این مکان را برای مراسم های آیینی در نظر بگیریم.

۱۱- پلازا فضای باز معمولا بی شکل شهری است که در یونان قدیم و روم باستان وجود داشته و امروز در اغلب شهرسازی های غرب اجرا می شود. البته نه تنها نمی توان به مکاتب غربی شهرسازی خرده گرفت بلکه باید آنها را برای توجه به میراث خودشان تحسین نمود اما چرا اینجا با وجود فضاهای شهری تاریخی غنی ای مانند نقش جهان یا شیخ صفی اردبیل یا امیر چخماخ یزد یا …. باز هم از پلازای یونانی سخن می رود؟ “دیوسالار با بیان اینکه این میدان می‌تواند به عنوان یک «پلازا» یا محیط شهری در دل شهر تهران مطرح شود افزود:…

Rating: 4.8. From 2 votes.
Please wait...
به اشتراک بگذارید!

سلمانی

معمـار

همچنین ممکن است بپسندید ...

Leave a Reply

2 Comments on "طرح هایی از ناکجا ۲: پیاده راه میدان شهدا و میدان امام حسین؛ پیاده راه سازی کنار موتور فروشی!"

Notify of
avatar
Sort by:   newest | oldest | most voted
trackback

[…] پیاده راه سازی کنار موتور فروشی – ۱ نفر […]

trackback

[…] طرح هایی از ناکجا ۲: پیاده راه میدان شهدا و میدان امام حس… – ۱ نفر […]

wpDiscuz