چگونه معماری آینده ما را تغییر می دهد؟ بخش دوم : تولید نسل

No votes yet.
Please wait...

معماری و سیاست های پیشرفت

هرچند عده ای معماری را هنری تزیینی می دانند، اما معماری بسیار تعیین کننده تر از چند نقش تزیینی است. معماری هنر تزیینات و زیباسازی نیست بلکه هر آنچه در شیوه زندگی موثر باشد را می توان به نوعی معماری دانست. حتی دیواری موقت یا ستونی چوبی، و یا نرده ساده ای کنار پیاده رو نیز معماری است. خانه ای که کودکان با پتو و پشتی و مبل و چادر برای خود می سازند نیز معماری است. چرا که شیوه رفتار زیستی را تعیین می کند.

برای آنکه متوجه اهمیت معماری در زندگی روزمره باشیم چند مثال ملموس ذکر می شود.

معماری و تولید نسل

وقتی آمار تکان دهنده ای از کاهش نرخ تولید مثل در ایران منتشر شد، بار دیگر توجه عموم به اهمیت تولید نسل جلب شد. اما خطرات و تبعات جدی به حدی رسیده است که مورد تاکیده چندباره مقام اول کشور قرار می گیرد.

oldifing

نیاز به توضیح نیست که همزمانی پیر شدن جامعه و کاهش تولید مثل تا چه اندازه آینده خطرناکی را رقم می زند. در همین راستا تنها راه حل، افزایش تولید مثل است. سیاست کلانی که رسما اعلام شد و باید ترویج گردد.

معماری و شهرسازی امروز ما مقابل این سیاست می ایستد و نه تنها مشوقی برای تولید نسل نیست بلکه به عنوان یک مانع مهم باعث انصراف خانواده ها از فرزند دار شدن است. چرا و چگونه؟

getting-old

خانه های کوچک

واضح است که در یک سلول هفتاد متری دونفر در شرایط عادی و نهایتا به اضافه دو فرزند به صورت فشرده می توانند حضور بیابند. تعداد بیشتر به فضای بیشتر نیاز دارد. هنگامی که امکانات زندگی و کمبود فضا فشار روانی را بیشتر و بیشتر می کنند طبیعی است که خانواده میلی به گسترش نداشته باشد.

متاسفانه به دلایل مختلف خانه ها به سمت کوچک شدن رفته و می رود. این روند که در برهه ای توسط دولت وقت نیز رسما به سیاست حاکم تبدیل شد و مورد تشویق قرار گرفت امروزه عادی شده و توجیه پذیر می نماید.

...  یک سطر واقعیت: وقایع نگاری یک جلسه کاملا مردمی!

cartoon housing punch

یکی دیگر از دلایل کوچک سازی، اقتصاد مسکن است. با گران تر شدن شدید مسکن رفته رفته توان خرید بدنه متوسط جامعه کاهش یافته و ناچارا دسترسی به همین خانه های کوچک هم به یک رویا تبدیل شده است. از سوی دیگر برخی سازندگان هم برای فروش سریعتر و راحت تر، واحدهای کوچک تر و کوچک تر می سازند. البته همه دلایل کوچک سازی موارد فوق نیست. عملکرد رسانه ها در تسریع این روند بسیار مهم است.

نباید از نتایج خطرناک کوچک سازی غافل بود. در منابع دینی نیز خانه کوچک مایه بدبختی ذکر شده است. گذشته از تبعات روانی، آسیب های خانوادگی و مشکلات رفتاری این پدیده، ممانعت این خانه (لانه) ها در برابر سیاست افزایش نسل خود بهترین نشان از خطرآفرین بودن آنهاست.

سبک زندگی پرتوقع

معماری منعطف مناسب زندگی جمعی

معماری منعطف مناسب زندگی جمعی

جنبه دیگر ماجرا مربوط به تغییر شیوه زندگی (در شهرها) است. بارها از بزرگترها درباره زندگی آسان و پرجمعیت گذشتگان شنیده ایم، اما در مقایسه با حال متوجه دو رویکرد می شویم:
١- تغییر رویکرد  شیوه زندگی : از زندگی قانعانه به سمت زندگی پرتوقع تر، در کنار تبلیغ و گسترش فردگرایی در مقابل زندگی جمعی
٢- تغییر شیوه معماری: از معماری جمعی و انعطاف پذیر (گسترش پذیر) به معماری شخصی و ترکیب ناپذیر.

نتیجه آن که زوج های جوان کمتر حاضر به زندگی در یک اتاق یا در کنار بزرگترها بوده و هر خانواده طالب یک واحد مسکونی مستقل کامل است. متاسفانه با تلاش های رسانه ها شیوه زندگی جدید مداوم تبلیغ شده و به همه نقاط کشور توزیع می شود. در مقابل در یک زندگی جمعی و قانعانه زوج های جوان در یک یا نهایتا دو اتاق از خانه پدری زندگی را شروع کرده و پس از مدتی با افزایش نفرات، اتاق های بیشتر و یا خانه جدیدی را در اختیار می گیرند. یکی از دلایل مهم افزایش سن ازدواج، توقع شروع سنگین و مستقل در واحدهای جداگانه است.

...  ارزش های سینماتیک انفجارهای بوستون

modern-apartment

معماری دیکتاتور

حال آنکه معماری مسکونی جدید اساسا امکاناتی جهت حضور بیش از یک خانواده در یک خانه را غیرممکن می سازد. در واقع معماری جدید هیچ امکان انعطاف، گسترش یا تقسیم پذیری ندارد و به نوعی دیکتاتور وار حد و اندازه خانواده را اجبار می کند.

این تغییرات معمارانه تاثیر به سزایی در روحیات و زندگی آحاد جامعه داشته است. زندگی در کنار بزرگترها نه تنها باعث افزایش تجربیات خانواده جدید است بلکه باعث امیدواری و دلگرمی خانواده بزرگتر است. فردگرایی در جامعه امروز به بهانه جلوگیری از فضولی، صورت مساله را پاک کرده است. در حالی که می توان با افزایش آموزش عمومی و یک معماری صحیح این گونه ابهامات زندگی جمعی را برطرف نمود.

معماری منعطف مناسب زندگی جمعی

معماری منعطف مناسب زندگی جمعی

لانه هایی به جای خانه

اما تنها صحبت از مساحت خانه ها نیست. متاسفانه معمولا خانه ها (چه کوچک و چه بزرگ) از طراحی معماری خوبی برخوردار نیستند. اغلب واحد های مسکونی فعلی بر مبنای خانواده طراحی نمی شوند، بلکه بر اساس خوابگاه طرح ریزی میشوند. از این روست که اتاق های خواب از اهمیتی جدی در آنها برخوردارند. حتی اگر این خانه ها اندک توجهی هم به فضاهای جمعی بکنند، کلیت معماریشان بر پیش فرض استفاده یک زوج جوان است. به بیان دیگر “جایی برای پیرمردها نیست”، و همینطور کودکان، مادربزرگ ها، معلولین و …

looneh

بیشتر این واحدها کلیشه هایی رایج از ارتباط آشپزخانه،سرویس، نشیمن و خواب هستند. معماری فکر نشده و رایجی که تبعات جدی رفتاری، اجتماعی، شخصیتی و روحی در زندگی میلیونها ایرانی می گذارند.

این گونه است که معماری شیوه زندگی و آینده ما را تغییر داده است.

No votes yet.
Please wait...
به اشتراک بگذارید!

سلمانی

معمـار

همچنین ممکن است بپسندید ...

Leave a Reply

Be the First to Comment!

Notify of
avatar
wpDiscuz